Cambridge University Press je objavio knjigu Censorship of History Antoon De Baets. Baš kao što društva otkrivaju mnogo o sebi u vremenima krize, to čini i historijsko pisanje u vremenima cenzure. Mapa svijeta koja prikazuje represiju nad historijskom strukom pokazuje da se cenzura historije javlja pod veoma različitim političkim režimima i u različitim historiografskim okolnostima, i to ne samo u udaljenim zemljama. Historija cenzure historije otkriva da je historija važna, opasna i krhka tema, koja daleko nadilazi okvire daleke prošlosti. Ova studija pokazuje da je cenzura često ključni dio političke manipulacije historijom, osmišljene radi legitimizacije vlasti i oblikovanja kolektivnih identiteta. Stoga ona služi kao heuristički kompas za prepoznavanje osjetljivih historijskih tema te mehanizama isključivanja i zloupotrebe koji njima prečesto upravljaju. Cenzura je mračna strana historijskog pisanja.
Budući da je velikim dijelom obavijena velom tajnosti ili nejasnoće, cenzura historije često ostaje na marginama historiografskog interesa. Iako su mnogi historičari donekle svjesni teškog položaja svojih kolega u represivnim zemljama (te obično poznaju jedan ili dva slučaja detaljnije), većina potcjenjuje ulogu cenzure: o njoj se rijetko izvještava, lako se zanemaruje, spominje se samo usput, tek nagovještava u predgovorima i fusnotama, smatra se nevažnom ili neprimjenjivom, dočekuje s nevjericom, označava kao skretanje pažnje sa suštine, te smatra nemogućom za sistematizaciju. Pozivi da se ona ozbiljno shvati često se doživljavaju kao neželjena senzacija, ocjenjuju kao pokušaji stigmatizacije kolega, odbacuju kao uplitanje stranačke politike u naučni rad, smatraju prijetnjom međunarodnoj razmjeni, pa čak i odbacuju kao uvreda za historičarski zanat. Posljedično, i uprkos postepenom okretanju etici i ljudskim pravima te novoj osjetljivosti na uticaj zakonskih propisa na historiju od 1990-ih godina, mnogi pregledi historije historijskog pisanja nude idealiziranu sliku rada historičara. Oni prešutno pretpostavljaju da su historičari svoja djela stvarali u pravnom i političkom vakuumu. Ova studija dovodi u pitanje takvo minimalističko gledište istražujući sponu koja povezuje moć, slobodu i historiju.
Ovaj knjiga ima dvostruku svrhu: proučiti cenzuru historije kao zasebnu temu i osvijetliti politički kontekst u kojem je historiografija ukorijenjena. Ovdje se ne razmatraju opći trendovi cenzure koji se rijetko ili nikako ne primjenjuju na područja sjećanja i historije, što objašnjava zašto se ovaj rad ne bavi historijom cenzure u najširem smislu, već konkretno cenzurom historije. Obuhvata globalni kontekst, no primjeri su uglavnom ograničeni na dešavanja nakon 1945. godine.
Opširnije na ovom linku.