Kako je konstruirana i kako je kažnjena „Tuzlanska grupa“?

Kako je konstruirana i kako je kažnjena „Tuzlanska grupa“?

Udruženje za modernu historiju je ovih dana objavilo knjigu „Tuzlanski procesi 70-ih godina XX stoljeća“, autora Kadrije Hodžića. Naš portal će u narednih nekoliko nastavaka objaviti dijelove ove studije.

Konačni obračun Partije sa Mandžićem i „grupom“, oštro je najavio Mato Andrić na sjednici Izvršnog komiteta CK SKBiH u februaru 1975. godine, kada se prvi put zvanično saopštava javnosti postojanje „neprijateljske grupe u Tuzli“. U jezgro „grupe“ svrstani su Pašaga Mandžić, Salih Burek i Teufik Selimović Buđoni. Andrić saopštava da se radi o „drskim neprijateljima koji pokušavaju da se organizuju u napadu na Ustavom utvrđeni poredak.“ Pašagi se pripisuju ono što on ni u snu ne bi mogao pomisliti - prostaljinistička i nacionalistička gledanja na jugoslavensko društvo. U jednom nepotpisanom tekstu, sačinjenom povodom tumačenja Mandžićevog nastojanja da historijski aktualizira slučaj stradanja Muslimana od združenih partizansko-četničkih jedinica na početku ustanka u istočnoj Bosni, konstruira od strane Mandžićevih kritičara teza o distinkciji između „historijskog fakta“ (istine o stradanju Muslimana) od „historijske istine“ - misije partizanskog ustanka za oslobođenje svih naroda od fašista i narodnih neprijatelja, uključujući i četnike. Krajnje politizirana teorijska konstrukcija je jednostavna: „historijski fakat“ je samo kap istine koja se ne čini bitnom u glavnoj matici „historijske istine,“ pa je stoga ne samo zanemarljivo, nego je i podsjećanje na njega zlonamjerno i štetno za ukupnu istinu o NOP-u.

Nakon ovih nadasve oštrih diskusija i jednoglasne osude Pašage Mandžića od strane članova Centralnog komiteta, Branko Mikulić, predsjednik Centralnog komiteta, zaključno saopštava da je za „presijecanje rada grupe.“ Konstruisanu informaciju o „neprijateljima“ Mikulić odmah dostavlja Titu.

Krajem istog mjeseca „grupa“ je pritvorena, javni mediji su objavili kratku informaciju da je u Tuzli uhapšena „neprijateljska grupa.“ Sve do tada rasprava sa Mandžićem a potom i osude za njegovo „djelovanje“ ostajale su u krugu Partije, mimo šire javnosti. Inkriminisane radnje „grupe“ u prvom javnom saopštavanju nisu navedene, ali su objavljena imena pohapšenih sa osnovnim biografskim podacima. Informacija o tako krupnom događaju ipak nije javno raspredana, dok je većina kuloarskih priča, u strahu, izražavala sumnju u opravdanost postupka vlasti. Krajem aprila podignuta je optužnica. Suđenje započinje 11. juna iste godine i promtno završava do kraja tog mjeseca. „Grupi“ su pripisane najteže političke i državne optužbe tog vremena –antisocijalizam, nacionalizam, okupljanje „unutrašnjih“ i saradnja sa „vanjskim neprijateljema.“

Međusobne veze članova „tuzlanske grupe“

Posvećenost gradu Tuzla i preuzimanje odgovornosti za njen privredni i politički razvoj, u kojoj su rođeni svi članovi „tuzlanske grupe“ (Mandžić, Burek, Selimović, Čokići i Delibegović, izuzimajući Glamočanina) u ključnom dijelovima njihova života u potpunosti će ukrstiti njihove profesionalne i prijateljske sudbine. Njihova povezanost traje punih četvrt stoljeća, a Burek nosi sjećanje na Mandžića još od svog ranog djetinjstva. U nekom dobu, u Mandžićevu i Burekovu životnu i političku priču uključiće se i Sead Babović, čovjek iz tada najviše lokalne političke strukture, koji je, uvjeren u ispravnost njihovih profesionalnih stavova o unaprjeđenju razvoja društvenog i privrednog života Tuzle, svjesno pristao uz njihov stradalnički put. Babović je, zapravo, „kriv“ da je vratio i Mandžića i Bureka iz Sarajeva u Tuzlu (Burek je 1964. bio sekretar republičke skupštine u Sarajevu), tako u izvjesnom smislu uvezao sudbinu „tuzlanske grupe“. Mandžić je u tom vremenu pri kraju karijere, preostale su mu funkcije predsjednika SUBNOR-a BiH i članstvo u Savjetu Federacije Jugoslavije, a Burek sekretar republičke skupštine.

U životnim i profesionalnim relacijama sa Mandžićem su bili još: Teufik Selimović Buđoni i Halid Čokić.

Teufik Selimović Buđoni (1922-2005)

U mladim godinama Selimović je bio jedan od najaktivnijih predratnih naprednih omladinaca Tuzle. Sudionik je zauzimanja čvršćeg antifašističkog kursa SKOJ-a u Tuzlanskoj gimnaziji, 1939. godine, a potom od 1940-1941. godine rukovodi gimnazijskim Aktivom SKOJ-a. U jesen 1941. godine postaje član novoosnovanog Mjesnog komiteta SKOJ-a u Tuzli, kojim je rukovodio Kasim Bilić Crni, a u decembru postaje predsjednik ovog Komiteta. U porodičnoj kući Selimovića čitavo vrijeme pod okupacijom održavani su partijski sastanci i sklanjani partijski aktivisti (izmedu ostalih Muhamed Sadiković Škrab). U jesen 1941. godine Teufik Selimović je u strogoj ilegali izabran za člana KPJ. U to vrijeme njegov stariji brat Mehmed Meša Selimović je bio član Odbora narodnooslobodilačkog fronta. Prema Mešinim bilješkama u „Sjećanjima“, Odbor je organizirao prikupljanje „crvene pomoći“ – lijekova i zavoja, te prenošenje oružja do partizana, a preko partijske veze Ludmile Pandžo, Meša je razvijao i širio komunističku propagandu pišući ilegalna obavještenja o domaćim i stranim ratištima, posebno sovjetsko-njemačkom frontu. Kao „ozloglašena komunistička porodica“, kako ih je ustaški režim označio, kuća Selimovića je bila izložena stalnim ustaškim i gestapovskim pretresima.

U predratnim i pripremnim ratnim aktivnostima Teufik Selimović je saradnik Pašage Mandžića i Mije Keroševića Guje. Pred kraj 1941. godine njegova aktivnost komunističkog omladinca biva otkrivena od strane Gestapoa, pa prelazi na slobodnu teritoriju koju su partizani držali u dijelu Majevice, postavši borac Majevičkog odreda. Reorganizovanjem majevičkih partizanskih jedinica nakon četničkog likvidiranja Štaba Majevičkog odreda u februaru 1942. godine Buđoni u augustu postaje politički komesar jedne čete Drugog majevičkog bataljona koji je u sastavu Šeste proleterske istočnobosanske brigade. Zajedno sa Pašagom Mandžićem i manjom grupom komunista iz brigade bio je zadužen za vrbovanje radnika tuzlanskog kraja za priključenje partizanskim jedinicama. Ustaškim napadom grupa je, međutim, desetkovana, Teufik se jedva izvukao, a zbog njegovog upada u Tuzli ustaše su pretresle kuću Selimovića u kojoj su našli komunističke letke, pa su u septembru uhapšena Teufikova dva brata - Meša i Muhamed, i sestra Fadila, a tom prilikom ustaše su odnijele sve knjige, pozamašan fond knjiga i časopisa iz kuće Selimovića. Braća i sestra su prvo zatvoreni u samicu 42 dana, a potom još 80 dana u sudskom zatvoru, sve do januara 1943. godine.

Meša je u martu 1943. godine prešao na oslobođenu majevičku teritoriju, postavši u augustu član Agitprop-a Oblasnog komiteta KPJ za istočnu Bosnu, smještenog u selu Trnova, „maloj Moskvi“ kako su je partizani zvali, gdje je ubrzo pokrenut list „Oslobođenje.“ U oktobru 1943. godine Meša postaje politički komesar Srebreničkog odreda, u sastavu XVII divizije. U decembru je postavljen za političkog komesara Tuzlanskog odreda, ali se na ovoj funkciji nije dobro snašao. U Trnovi je u to vrijeme boravio i Teufik, gdje se oporavljao od ranjavanja u bici na Sutjesci, juna 1943. godine, povijesno označenoj kao Peta ofanziva. Zajedno sa Mešom radio je u Agitpropu, kumujući, po vlastitom svjedočenju, nazivu tada formiranog lista „Fronta slobode.“ Teufik i Meša su među protagonistima političkog života u slobodnoj Tuzli, objavljuju priloge u prvim ratnim brojevima „Fronta slobode.“ Teufikov prvi objavljeni članak odnosio se na tragediju u Vukosavcima i pogibiji dr. Mustafe Mujbegovića. U depeši Pokrajinskom komitetu KPJ za BiH, Cvijetin Mijatović, tada sekretar Oblasnog komiteta KPJ za istočnu Bosnu, upisuje da se Buđoni nije snašao u Agitpropu, pa je postavljen za političkog komesara 18. Hrvatske brigade.

Sestra Fadila, kao i braća Šefkija i Muhamed zvani Bobi su, također, pristupili Tuzlanskom partizanskom odredu oktobra 1943. godine. U istoj godini Šefkija i Muhamed postaju članovi KPJ. Muhamed je u predratnim godinama bio istaknuti tuzlanski sportist. U Šestoj Istočnobosanskoj udarnoj brigadi Muhamed Selimović Bobi postaje politički komesar jedne čete. Fadila je sa prelaskom na partizansku teritoriju postala član SKOJ-a, a sa partizanskim imenom Sirena bila je poznata bolničarka u sanitetu Drugog bataljona Šeste Istočnobosanske udarne brigade.

Buđoni je sa Mešom učesnik Oblasnog partijskog i skojevskog savjetovanja istočne Bosne u Vlasenici i Bijeljini u februaru i martu 1944. godine Po drugom oslobođenju Tuzle u septembru 1944. Teufik Selimović je u činu majora postavljen za političkog komesara Komande tuzlanskog vojnog područja (Tuzla je u to vrijeme centar slobodne teritorije istočne Bosne), a istovremeno je izabran za člana Okružnog komiteta KPJ Tuzla.

Na fotografiji s lijeva na desno: Avdo Nalbant, Teufik Selimović Buđoni, Ahmet Delibegović i Halid Čokić na Konjuhu 1973. godine

Potpuno odan revoluciji, mladi Buđoni je postao jedan od najpovjerljivijih kadrova Komunističke partije, pa u je aprilu 1945. godine imenovan za načelnika bezbjednosti istočne Bosne, umjesto Nisima Albaharija (odnosno za šefa Okružne OZNE u Tuzli), a neposredno nakon oslobođenja imenovan je za visokog dužnosnika OZNA-e Bosne i Hercegovine, i to za pomoćnika ministra za unutrašnje poslove Bosne i Hercegovine Uglješe Danilovića. Teufik je tada u okviru OZNE bio zadužen za zatvorski sektor. U vremenu predizbornih konferencija za prve i jedine parlamentarne izbore u socijalističkoj Jugoslaviji, održanih u novembru 1945. godine, žestoko agituje za listu Narodnog fronta koju vodi Komunistička partija.

Sa ulaskom u OZNU postaje blizak sa Aleksandrom Rankovićem, postratnim šefom svih jugoslavenskih policijskih i tajnih službi, na čiji zahtjev je za vrijeme Informbiroa bio povučen u Beograd. Buđoni je branio njegove stavove i nakon što je Ranković smijenjen s dužnosti potpredsjednika Jugoslavijei isključen iz SKJ 1966. godine. Selimović je bio fanatični pristalica Rankovićevih proruskih stavova o centralizmu, jugoslavenskom unitarizmu i administrativnom upravljanju privredom, držeći Rankovića Titovim nasljednikom. U suštini, mladi Buđoni je tipični predstavnik staljinističke birokracije, koju je komunistički disident Milovan Đilas opisao u „Novoj klasi“ (1957).

Stasitog i korpulentnog Teufika Selimovića Buđonija pamte po ekstravagancijama i naprasitoj prirodi: u ratu neustrašiv; u postratnom periodu komunistički silnik naročito dok je bio na čelu OZNE. U javnosti doživljavan kao „kabadahija“ i „čovjek bez skrupula“, „opak i nemoralan po svojoj prirodi“, koji je zloupotrebljavao svoje funkcije, zbog čega su ga označavali kao „silni Buđoni.“ S druge strane, prijatelji su ga doživljavali kao šarmera, „čarobno lijepog“, vrlo elokventnog i nametljivog u društvu, koji je uživao u skupom, elagantnom i polusportskom odijevanju, a pojedinci iz intelektualnih krugova su ga držali čak talentovanijim od Meše. Ekrem Dupanović, djelatnik Kulturno prosvjetne zajednice Bosne i Hercegovine, početkom 70-ih godina opisuje Buđonija kao „pravog lafa“ koji je izdašno finansijski pomogao veliku poetsku manifestaciju njegovanja revolucionarne tradicije „Mladost Sutjeske 71“, a za njegovo odijevanje je ostavio sljedeći zapis: „uz tijelo pripijena bijela čipkana košulja, kakve su tada bile u modi, crne na trapez hlače i lakovane cipele.“

Buđoni je kroz čitav svoj život nosio nekoliko teških i kontroverznih hipoteka, koje su obilježile ne samo njegov život nego su se i kobno odrazile na neke ljude oko njega.

Prvu, moralnu, za aferu oko zatvorenih političkih osuđenika za Informbiro i zloupotrebu njihovih supruga i sestara. Zbog te afere je po Odluci Vrhovnog suda BiH osuđen na robijanje u Zenici 1952. godine na kaznu od 5 godina i 6 mjeseci, mada pod drugom kvalifikacijom da je još 1945. godine otuđio radioaparat i da je 1948. i 1949. godine otuđio i srebreni pribor za jelo, trorednu harmoniku i dva perzijska ćilima iz zaostavštine Sead-bega Kulovića. Iz perioda zatvorskog boravka u Zenici ostala je jedna anegdota o Buđoniju: kada je stigao na izdržavanje kazne u Zenici, Buđoniju su oduzete cipele, a dodijeljene drvene nanule našto se Buđoni oštro brecnuo na stražara-ekonoma, a ovaj mu ne znajući o kome se radi odgovorio: „nošenje nanula zatvorenicima je propisao zamjenik mininistra Teufik Selimović.“ Urgiranjem Aleksandra Rankovića zatvorska kazna će mu biti smanjena na dvije godine. Zbog ove osude, Buđoniju je uskraćen ukaz u narodnog heroja pa je „prošao“ samo sa „Partizanskom spomenicom.“

Njegova supruga Nada tada je bila direktor muzičkog sektora Radio Sarajeva. Nada je poticala iz poznate sarajevske porodice Smiljanić. Moralna diskvalifikacija tadašnjih partijskih i državnih funkcionera obično se protezala i na članove njihovih porodica, pa se Nada da bi očuvala posao morala rastaviti sa Buđonijem. Sa robije u Zenici Buđoni je izašao u proljeće 1954. godine i odmah bio upućen u Dubrovnik na oporavak. Ponovo se oženio Nadom i preselio u Beograd, gdje je dobio posao urednika u izdavačkoj kući „Nolit“, a Nada se zaposlila na Radio Beogradu. Ovo zaposlenje Buđoni je imao zahvaliti svom bratu Meši Selimoviću, koji je urgirao kod Borislava Mihailovića Mihiza, srpskog književnog kritičara i scenariste. Po Nadinom svjedočenju Mihiz je „volio Mešu i Buđonija.“ Kasnije je Buđoni prešao u preduzeće „Zajednica jugoslovenskih pošta, telegrafa i telefona“ (JPTT).

Buđonija se vezalo i za dvije tragične sudbine, prvo njegovog partizanskog saborca, i drugo za njegovog najstarijeg brata Šefkiju.

U aprilu 1942. godine u mjestu Lovnica kod Šekovića, čisteći pušku nehotice je ubio Saliha Kurevića Brđu, poznatog tuzlanskog skojevskog i partijskog aktivistu. Ubistvo je zataškano, pa tako zvanični podaci za Kurevića, predratnog člana Okružnog komiteta SKOJ-a, sekretara Mjesnog komiteta SKOJ-a i člana Mjesnog komiteta, kažu da je „poginuo u Šekovićima 1942. godine.“

Nešto više od dvije godine kasnije, Buđoni je ponio hipoteku da svom najstarijem bratu Šefkiji Selimoviću, partizanskom oficiru, osuđenom na smrt strijeljanjem decembra 1944. godine u oslobođenoj Tuzli nije pomogao da se spasi. Egzekucija nad intendantskim zapovjednikom državnog magazina poručnikom Šefkijom Selimovićem, kome su ustaše opuhale sve stvari iz stana, izvršena je zbog javno posuđenog kreveta i ormara iz državnog magazina, te nekoliko čaršafa, kojima je dočekao suprugu Desu, rođenu Krasojević. Desa je u to vrijeme izmučena došla u Tuzlu, razmijenjena iz koncentracionog logora.

Ovu porodičnu tragediju, njegov brat Meša Selimović je, kasnije, izmjestio u fabulu svog najuspješnijeg romana „Derviš i smrt“, objavljenog 1966. godine. Po historijskim izvorima presudu o strijeljanju je donio Vojni sud Trećeg korpusa, ali do danas nije u potpunosti raščišćeno ko je zaista i gdje ubio Šefkiju, kao i gdje je Šefkija sahranjen. Mnoge Tuzlake je tada pogodilo Šefkijino strijeljanje, pogotovo što je kao partizan i čestit čovjek strijeljan u isto vrijeme kada su likvidirani neki od najžešćih pripadnika ustaških i četničkih jedinica. U Sjećanjima Meša se prisjećao da mu je Šefkija preko čovjeka koji ga je vodio na strijeljanje poručio da je nevin. Konsterniran, Meša zapisuje: „Doživio sam šok. Ležao sam nemoćan da išta shvatim, i neprestano plakao.“ U takvoj ljudskoj boli relativizira svoju nekadašnju ushićenost revolucijom. „Naša porodična privrženost revoluciji i naša zanesenost se okrenula protiv nas i pretvorila nas u žrtve,“ piše Meša, i naposljetku odaje da su ga unutrašnja razdiranja stavila pred izazove „neuvjerenog člana partije“ - „platio sam tu neshvatljivu zaluđenost teškim mukama docnijeg, sve težeg raskola sa sobom samim.“

Godinama je stigma za ovo nedjelo ležala na samom Buđoniju, kome se u kuloarima prigovaralo da je žrtvovao brata zarad karijere partizanskog funkcionera, odnosno da je to bila ideološka cijena koju je Buđoni platio za poštovanje visokog partizanskog morala. U kasnijim prisjećanjima Buđoni je krivicu svaljivao na Vladimira Popovića, komandanta Trećeg korpusa, Cvijetina Mijatovića, sekretara Oblasnog komiteta KPJ za istočnu Bosnu i Nisima Albaharija, načelnika OZNE. Buđoni je svjedočio da ga je Mijatović tada obmanuo za brata. Iz intervjua koji je imao sa Buđonijem u Beogradu početkom aprila 1990. godine novinar Mirza Mukić je o tome zapisao:

„Kada se Buđoni, tada na dužnosti komesara brigade, raspitivao šta mu je sa bratom, Cvijetin Mijatović ga je umirivao da nije ništa strašno, da Buđoni bez brige obavlja svoje dužnosti na terenu. Sutradan je Buđoni saznao da mu je brat streljan.“

Nasuprot Buđonijeve priče da je bio van saznanja o pripremi i izvršenju Šefkijinog streljanja, postoje memoarski zapisi nekoliko neposrednih učesnika tog procesa, koji su indirektno svjedočili da je Buđoni, ipak, znao za proces u kojem će Šefkija biti strijeljan. Kako su dati zapisi nastajali nakon što je Buđoni oštro inkriminiran kao vođa „tuzlanske grupe“, što ga je kvalificiralo kao prvorazrednog protivnika političkog sistema i ideologije Saveza komunista, a uz to objavljivani u zbornicima radova u kojima se nastajala umanjiti uloga članova „tuzlanske grupe“ u revolucionarnoj historiji, to se ovakva svjedočenja mogu uzeti sa izvjesnim rezervama.

Buđonijeve optužbe je, izuzimajući Cvijetina Mijatovića, potvrdio Uglješa Danilović, svjedočeći da su za slučaj Šefkijinog strijeljanja „neposredni krivci Vojni sud i Štab pri kome se sud nalazio.“ Za Štab su tada bili odgovorni Vlado Popović, Vojo Ljujić i Nisim Albahari.

Buđoni je u privatnim krugovima širio priču da je za ubistvo Šefkije kriv Cvijetin Mijatović Majo, a da je neposrednu egzekuciju izvršio Muharem Fizović Fisko, učesnik NOR-a i poznati tuzlanski revolucionar, odnosno da je sve „izrežirano u OZNI.“ Fisko je sa Buđonijem od ranije imao neke razmirice koje su se ticale rivalstva u vojnom činovanju jednoga i drugoga. Nasuprot Buđonijeve tvrdnje, koju je ovaj ponovio nakon gotovo pola stoljeća u „Frontu slobode“, stoji činjenica da je Fisko, po svjedočenju preživjelih ratnih drugova, bio bliski prijatelj Šefkije i da je bio jako pogođen ovom optužbom. Ne mogavši otrpjeti ljagu za nepočinjeno djelo, Fisko je negdje početkom 1951. godine u Buđonija pucao iz pištolja, na željeznom mostu koji je spajao središte Tuzle sa naseljem Mejdan, a koji je kasnije premješten u naselje Slavinovići da premosti rječicu Jalu. Fiska je u pucanju omeo njegov tjelohranitelj, pa su ispaljeni meci završili na željeznoj gredi mosta, gdje i danas stoje urezani tragovi. Nakon nekoliko mjeseci (1951) Fisko je smrtno stradao na putu Tuzla-Sarajevo. Na službeni land rover u kome se Fisko vozio sa vozačem naletio je kamion sa prikolicom natovarenom željeznim šinama. Potomci Muharema Fizovića drže da njegova pogibija nije slučajna, odnosno da je rezultirala iz svađe ove dvojice poznatih tuzlanskih revolucionara.

U momentu sudskog procesuiranja 1975. godine Buđoni je bio penzioner preduzeća JPTT u kojem je obavljao funkciju pomoćnika generalnog direktora preduzeća za sektor „Marka.“ Za Tuzlu je bio vezan porodičnim korijenima, naročito za sestre Fadilu i Muliju, i prijateljstvima sa Halidom Čokićem i Ahmetom Delibegovićem. Zaslužan je za materijalnu podršku preduzeća PTT Tuzla u drugoj polovini 60-ih.

Za Teufika Selimovića, u Presudi Okružnog suda u Tuzli označenog „idejnog vođe neprijateljske grupe,“ krivična djela su isključivo temeljem iznuđenih svjedočenja, specificirana u tri tačke: neprijateljsku propagandu, izazivanje nacionalne netrpeljivosti i mržnje i razdora među narodima i narodnostima, te formulaciju produženog krivičnog djela, što je podrazumijevalo povredu ugleda države i njenih organa i predstavnika.

Mlađa sestra Buđonijeve supruge Nade, Vojka Smiljanić Đikić svjedočila je u nedavnom intervju (2015) da Buđonija nisu simpatisali Cvijetin Mijatović Majo i Rato Dugonjić. Vojka je uvjerena da se Majo svetio zbog Buđonijevih ogovoranja „da je Majo njegovog brata Šefkiju osudio na smrt.“ Ovo hapšenje Buđonija, za koje je ubijeđena da je, uz Majinu nenaklonost „dio osvete Meši (Selimoviću – K.H.)“, opisala je kao porodičnu dramu:

„Tu su još bili Pašaga (Mandžić) i ovaj Burek (Salih)... Sedeli su, igrali karte i ogovarali Tita i njegove švalerke, naravno i ove lokalne veličine(u koje je spadao i Cvijetin Mijatović Majo – K.H.). I jedan dan me sestra Ranka zove: Buđoni opet uhapšen, hajde pitaj, ne znamo gde je. Te ja zovi Hamdiju Pozderca. Kaže: Eno ga u Zenici. Odgulio je deset godina u Zenici. Onda je Nada pisala Dolancu, ovome, onome....“

Buđoni je osuđen na jedinstvenu kaznu strogog zatvora u trajanju od 9 godina, koja je drugostepenom presudom smanjena na 7 godina. Sve tačke optužnice za Selimovića izvedene su na temelju njegovih privatnih razgovora koje je često alkoholisanom stanju koje vodio tokom 1974. i početkom 1975. godine na više mjesta. Na početku 1990-ih godina Buđoni je prvi od aktera „tuzlanske grupe“ izašao svojim svjedočenjima čitave afere u tuzlanskom listu „Front sloboda.“ Umro i sahranjen u Beogradu 2005. godine.

KADRIJA HODŽIĆ

06.10.2021

Komentari

Samo registrovani korisnici mogu komentarisati. Prijavi se!

Nema komentara.